Travelpeople

Η Σαμοθράκη είναι ένα νησί στο Βόρειο Αιγαίο, απέναντι από την Αλεξανδρούπολη. Ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει στο νησί, με καράβι από τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης, της Καβάλας, και του Λαυρίου.  Εμείς αποφασίσαμε να πάμε απο το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, ενώ όταν φύγαμε, πήραμε το ferry που πάει στη Καβάλα.

Το λιμάνι της Σαμοθράκης ονομάζεται Καμαριώτισσα. Τα πρωινά  πηγαίναμε στο λιμάνι και αγοράζαμε φρέσκα ψάρια. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ο “Παντελής”, ένα είδος ψαριού που δεν το γνωρίζαμε, μέχρι που το βρήκαμε από τους ντόπιους ψαράδες.
Η διαμονή στη Σαμοθράκη είναι για όλα τα γούστα. Ο επισκέπτης μπορεί να διαλέξει να μείνει σε ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ υπάρχουν και δύο δημοτικά camping, το ένα οργανωμένο, ενώ το άλλο κάπως ποιο ελεύθερο. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κάνουν και ελεύθερο camping σε κάποιο δάσος, ή κάποια από τις παραλίες του νησιού. Εμείς αποφασίσαμε να μείνουμε στο δημοτικό camping, όχι στο οργανωμένο, αλλά στο ελεύθερο.
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, μιας και φτάσαμε βράδυ, ήταν ότι είδα το μεγαλύτερο φεγγάρι που έχω δει μέχρι τώρα. Ήταν Αυγουστιάτικη πανσέληνος, το φεγγάρι κατακόκκινο,  και τόσο μεγάλο που έμοιαζε ότι λίγο ήθελε να ακουμπήσει στη θάλασσα. Στη διαδρομή από το λιμάνι στο camping με το αμάξι, παρόλο που ήταν βράδυ, δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητη η πλούσια φύση   του νησιού.

Η δεύτερη θετική εντύπωση, ήταν το camping. Δε περιμέναμε να είναι τόσο ήσυχο και καθαρό, μιας και είναι ελεύθερο. Το πολύ θετικό στοιχείο του camping είναι ότι είναι γεμάτο με ψηλά δέντρα, και έτσι δε δυσκολευτήκαμε να βρούμε θέση για τις σκηνές μας κάτω από τη πλούσια σκιά μιας πλατανιάς.
Από εγκαταστάσεις το camping έχει τουαλέτες που καθαρίζονται κάθε μέρα, και είναι πιο καθαρές από πολλά οργανωμένα camping, ένα mini market το οποίο παρέχει όλα τα απαραίτητα για κατασκήνωση, αλλά και φαγητό – ποτό, και πολλές ντουζιέρες με παγωμένο νερό (αυτό ήταν λίγο βάσανο).
Το μόνο αρνητικό που βρήκαμε στο camping ήταν η παραλία του, που μάζευε υπερβολικά πολλά κουνούπια το βράδυ.
Οι περισσότεροι κατασκηνωτές είναι συνειδητοποιημένοι και δεν αφήνουν σκουπίδια, ενώ οι φωτιές που ανάβουν είναι πάντα ελεγχόμενες .
Βρήκα την λογική της “παρέας” πιο έντονη από κάθε άλλο camping που έχω πάει, μιας και απο τα πρώτα λεπτά που φτάσαμε εκεί, γνωρίσαμε κόσμο, και αμέσως μετά το στήσιμο των σκηνών, η παρέα μας μεγάλωσε κατα 4 άτομα και βρεθήκαμε να πίνουμε κρασάκι όλοι μαζί στη παραλία. Ότι καλύτερο για να  τελειώσει μια κουραστική μέρα ταξιδιού. Μέχρι το τέλος της διαμονής μας είχαμε γνορίσει τον περισσότερο κόσμο του camping, ενώ η παρέα που ήμασταν κάθε μέρα μαζί συνέχεια, είχε φτάσει τα 14 άτομα (ξεκινήσαμε από Αθήνα 2).

Όπως είπα και ποιο πάνω η Σαμοθράκη είναι ένα νησί με πλούσια φύση. Το βουνό Σάος (Φεγγάρι), είναι πολύ επιβλητικό και καταπράσινο. Στις πλαγιές του βουνού υπάρχουν τρεχούμενα νερά που σχηματίζουν καταρράκτες, και μικρές λιμνούλες που τις ονομάζουν βάθρες. Τα νερά είναι ζεστά, και πολλοί τουρίστες κάνουν μπάνιο εκεί. Για ναμαι ειλικρινής δε γνώρισα ούτε έναν που να έχει επισκεφτεί τη Σαμοθράκη και να μην έχει πάει στις βάθρες για μπάνιο. Η διαδρομή στην αρχή είναι πολύ εύκολη, και σίγουρα όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στις πρώτες βάθρες. Όσο πιο ψηλά πάμε τόσο πιο δύσκολη γίνετε και η διαδρομή, αλλά είναι κάτι που σίγουρα αξίζει τον κόπο, αρκεί να μη ξεχνάμε και την ασφάλειά μας.
Με τόσο πλούσια φύση, δε θα μπορούσαν να μήν υπάρχουν και πολλά ζώα. Η Σαμοθράκη είναι γεμάτη με ελεύθερα κατσίκα. Συναντήσαμε κατσίκια σχεδόν παντού. Στη παραλία (Παχιά άμμος), στο δρόμο έξω απο την Χώρα, και στις βάθρες, και είναι περιττό να αναφέρω ότι το κατσίκι είναι special λιχουδιά στις ταβέρνες και τα εστιατόρια του νησιού.

Λιβελούλα

Εντύπωση μου έκαναν οι πολλές λιβελούλες που είδα στους καταρράκτες και στο camping. Μέσα στα πολλά που είχα ακούσει για τη Σαμοθράκη, ήταν οτι έχει πολλά φίδια, και οτι οι κάτοικοι έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με αυτά, καθώς αποτι διάβασα θεωρούσαν καλό οιωνό να έχει το κάθε σπίτι το φίδι του. Γιαυτό τον λόγο άφηναν στην αυλή ένα μπολ με γάλα. Για το φίδι του σπιτιού. Ευτυχώς όσο ήμασταν εκεί δεν αντικρίσαμε κανένα, αν και όταν πήγαμε μια φορά στο φαρμακείο της Χώρας, μπήκε ένας ντόπιος μέσα και ζητούσε ένεση κορτιζόνης για την γάτα του που την είχε δαγκώσει ένα φίδι. Τον ρωτήσαμε που έμενα, και μας είπε οτι έμενε μέσα στη Χώρα. Υποθέτω οτι είναι αλήθεια οτι υπάρχουν πολλά φίδια στο νησί.

Η Νίκη της Σαμοθράκης στο Λούβρο

Η ιστορία της Σαμοθράκης είναι πολύ ενδιαφέρουσα, και σίγουρα αξίζει να διαβάσει κάποιος γιαυτη. Δυστυχώς το διάσιμο άγαλμα, η Νίκη της Σαμοθράκης βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου και έτσι το θαυμάζουν οι επισκέπτες εκεί, αλλά υπάρχουν άλλα μνημεία, με σημαντικότερο το Ιερό των Μεγάλων Θεών, στον χώρο του οποίου λειτουργεί και μουσείο. Ενδιαφέρων παρουσιάζει και η ιστορία για τα Καβείρια μυστήρια, ενώ υπάρχουν και αναφορές για τους δρυΐδες που υπήρχαν στο νησί. Αξίζει και μια επίσκεψη στο λαογραφικό μουσείο.

Ξεκινήσαμε από Αθήνα οδικός με σκοπό να πάμε Σαμοθράκη για πέντε μέρες, και τελικά καθίσαμε στο νησί ένα μήνα. Η φυσική ομορφιά, η ηρεμία, και γενικά η ατμόσφαιρα του νησιού, είναι μοναδικά, και σίγουρα εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη. Οι κάτοικοι είναι πολύ φιλικοί και εξυπηρετικοί και αποσο μας είπαν θέλουν να έχουν τουρίστες.

Τελικά αξίζει να επισκεφτεί κανείς τη Σαμοθράκη;
Σίγουρα. Η Σαμοθράκη είναι ένας παράδεισος και προσφέρει στον επισκέπτη μια μοναδική εμπειρία. Αν όμως πάτε με σκοπό να ξεφαντώσετε στα μπαρ, και ζητάτε νυχτερινή ζωή, τότε δεν είναι για εσάς.
Προσωπικά ανανεώνω το ραντεβού μου με το νησί και υπόσχομαι οτι θα το ξαναεπισκεφτώ σύντομα.